او با شيخ اسمعيل بن محمد يمنى « 209 » بود پس شيخ با وى گفت صاحب اين قبر ميگويد من از حشر كرده‌شدگانم مترجم كتاب گويد دليل اين قول آن حديث است كه من مات فقد قامت قيامته و روايت كرده‌اند هم از شيخ حضرمى كه در بعضى از مقابر بلاد يمن ميگذشت ناگاه بگريه افتاد و گريهء سخت بكرد ديگر بخنده افتاد و خنده بسيار ميكرد حاضران تعجب كردند شيخ فرمود كه شما عجب مداريد از گريه و خنده من و سؤال كردند گفت احوال اهل فلان مقبره بر من كشف شد ديدم كه اهل آن حظيره را عذاب ميكردند و محزون گشتم و بگريه افتادم پس تضرع كرده به حضرت الله سبحانه و تعالى گفتند شفاعت تو در حق ايشان قبول شد ناگاه از آن مقبره ديدم كه گفت يا شيخ من نيز از ايشانم و فلان مغنيه بودم من چون اين بشنيدم بخنده درافتادم و گفتم تو از ايشانى بعد از آن بفرستاد و حفار طلب كرد و سؤال كرد از صاحب قبر گفت فلان زن مغنيه است كه دفن كرديم در فلان روز . يافعى گفت مرا خبر كرد فلان كس كه از ثقات بود دو پير عارف « 210 » بزرگ بودند در يمن يكى محمد بن ابى بكر حكمى « 211 » و يكى ابو الغيث بن جميل يمنى « 212 » رحمت الله عليهما روزى جماعتى از درويشان پس از موت ايشان از براى صحبت و ارادت ايشان بيامدند و ايشان هر دو در قبر بودند چون درويشان بيامدند شيخ محمد از قبر بيرون آمد و صحبت داشت با آن درويشان و عهد از ايشان فراگرفت بعد از آن شيخ ابو الغيث دست خود از

--> ( 209 ) - هو الشيخ ابو الذبيح قطب الدين اسماعيل بن محمد بن اسماعيل يمنى از اهالى حضرموت معروف به حضرمى از علماء و مشايخ مشهور يمن و متوفى در سال ششصد و هفتاد و شش 676 ( طبقات سبكى ج 5 ص 50 - 51 و تاريخ يافعى ج 4 ص 175 - 182 ) ( حواشى شد الازار ) . ( 210 ) - مد : از ثقات بود با يك دو پير عارف . ( 211 ) - محمد بن ابى بكر حكمى مذكور از مشايخ مشهور يمن بوده و تاريخ وفات او را يافعى ذكر نكرده ولى از سياق موارد ذكر او در دو كتاب مزبور مثل اين برميايد كه وى از رجال قرن ششم يا هفتم هجرى بوده است ( نقل باختصار از حواشى شد الازار ) . ( 212 ) - وى نيز از مشاهير مشايخ يمن است و در سنه 651 وفات يافته و شرح‌حال او مفصلا در تاريخ يافعى ج 4 ص 121 - 127 و نفحات ص 657 - 659 مسطور است .